• Niet elke 0 – 0 is bloedeloos

    8 dec 2021
  • ‘L’histoire se répète’. Ja ja, we beginnen even in het Frans, op verzoek van ene Saint Martin. De geschiedenis herhaalt zich, betekent het.

    We waren er al een beetje bang voor. Vorig jaar was de wedstrijd tegen Odysseus de laatste voordat de competitie werd stilgelegd en dit jaar bleek het niet anders. De wedstrijd tegen OSM’27 uit Maarssen mocht dan nog wel doorgaan, als beide clubs het zouden willen, maar in het Maarssense waren teveel coronagevallen, dus kon ook hier een streep door.

    Gelukkig was de narigheid maar heel plaatselijk in Maarssen, want dorpsgenoot VV Maarssen was bereid om ons afgelopen zaterdag welkom te heten voor een vriendschappelijke wedstrijd.

    Een heel warm welkom werd het in eerste instantie niet, want de club was in rep en roer door het ontslag van de trainer, een dag eerder, waardoor het ontvangstcomité geen tijd had gehad voor een rode loper en kaviaar.

    Nou hadden ze in eerste instantie toch al geen officiële delegatie kunnen ontvangen, want die was nog even bezig met een rondrit door de provincie. Chauffeur Bas had namelijk zijn GPS aangezet om de staf naar Maarssen te rijden, maar dat stond in zijn auto waarschijnlijk voor Grootscheepse Provinciale Sightseeing.

    Het warme welkom werd meer dan goedgemaakt toen Ian de sleutel van de kleedkamer had gekregen, want de temperaturen daar waren saunawaardig.

    Helaas konden we niet terecht op het hoofdveld (met echt gras en een tribune), maar het bijveld met kunstgras zag er ook mooi uit. Die fijngevoelige Tadic krijgt er wel pijn aan z’n rug van, maar Houtense jongens zijn bikkels. Het enige probleem was wel, dat het vlakje van Buienradar voor de hele wedstrijd gigantische blauwe pieken liet zien.

    Trainer Kevin liet echter z’n goede hart weer eens spreken en liet uw verslaggever en Bas in de dug-out plaatsnemen. Voor Bas was het wel op voorwaarde dat hij verplicht moest omlopen via een hek aan de overkant. Geen probleem voor Bas, die houdt wel van een ommetje.

    Dat er genoeg ruimte in de dug-out was, kwam omdat er nogal wat afwezigen waren, door blessures, busje-komt-zo-acties (Sofiane) en andere zaken. Daarom was dit de opstelling:
    Maarten – Rody, Marijn, Jordi, Pim – Jeffrey, Robin, Lars – Jacky, Mike, Pascal. In de droge dug-out zaten Istvan, Kevin K. en Milan.

    De scheids was vandaag een vrouw, die het heel verdienstelijk deed, op een enkel momentje na, waarop waarschijnlijk teveel natte slierten haar voor het gezicht hingen of teveel druppels op haar bril dansten.

    Vanaf het eerste moment ontstond een frisse en levendige wedstrijd, waarbij beide teams de aanval zochten en ook kansen creëerden, maar niet tot doelpunten kwamen.

    Rody hield zijn voormalige Houtense teamgenoot Dion van Burik goed in de tang en centraal speelden Jordi en Marijn een puike wedstrijd.

    Na een kwartier leek Pascal te gaan scoren na een mooie aanval via Rody en Mike, maar z’n schot werd geblokt.
    Nog een kwartier later kreeg Lars geen penalty (druppeltjes?), waarna uit de daaropvolgende aanval Jacky in het zijnet schoot na een pass van Pascal.

    Bij Maarssen stond een look-a-like van Warner Hahn in het doel, compleet met knotje, die niet alleen goed meevoetbalde, maar ook uitstekend redde bij een inzet van Mike, na een corner van Pascal.

    Dat betekende dat Houten zonder voorsprong de sauna mocht opzoeken. Grensrechter Ton, die met z’n zwarte mutsje volgens sommigen leek op de dief van Home Alone, had er niet eens zoveel behoefte aan (‘Lekker toch, dat weertje?’), maar Erik de V. (Viking?), die principieel buiten in de regen de wedstrijd bleef volgen (‘niks dug-out’) moest nu toch wel even z’n doorweekte sokken en jas op de verwarming in de kantine leggen, om de tweede helft weer aan te kunnen.

    Na de rust kwamen Kevin, Milan en Istvan in de ploeg voor Jacky, Lars en Pim. Het veranderde niets aan het spelbeeld: leuke aanvallen aan beide kanten en kansen zat, alleen geen goals.

    Maarssen had een nieuwe keeper in het doel, die het zeker niet slechter deed dan Hahn, maar die leek nu als centrale verdediger ook al goed te kunnen voetballen. Pas na de wedstrijd ontdekten we dat er sprake was van een tweeling-Hahntje, toen ze samen een biertje aan het drinken waren.

    Intussen bleef Houten gewoon doorgaan met lekker voetballen en kansen creëren, maar Milan en Kevin konden de verdiende voorsprong maar niet op het bord zetten. Het bleef uiteindelijk bij een 0-0 gelijkspel steken, waar het zomaar 2-5 of 3-6 had kunnen staan. Het was absoluut geen bloedeloze 0-0 en toen iedereen z’n verdiende sauna had genomen, konden we toch redelijk voldaan weer naar Houten, met of zonder omweg, naar keuze.

    De scheids had blijkbaar het meest zin in een biertje, want ze was zo ongeveer als eerste gedoucht. Alleen had ze haar entree in de kantine iets anders voorgesteld, want Ton verwelkomde haar met de onvolprezen vraag: “Zo Wijffie, zal ik je haar effe kammen?”

    Kortom: het was dievenweer, maar met een lekker potje voetbal en een gezonde portie humor was dit vele malen beter dan Home Alone.